Wij kochten een huis uit 1685 en dit is het verhaal

We waren eigenlijk op zoek naar iets heel anders. Een beneden­woning in Arnhem, met een tuin voor de hond. Praktisch, overzichtelijk, dicht bij alles wat we al kenden. We hadden een bezichtiging gepland bij een huis met een, laten we zeggen, mwa-factor.

We stonden er al voor. Op de stoep in Arnhem, klaar om naar binnen te gaan. En toen liet ik het zien aan Tieme.

Een huis midden in het historische centrum van Doesburg. Balken, schouw, en zo'n typische voordeur waar je meteen naar binnen wilt lopen.

Ik had het eerlijk gezegd al even bij me. Na het zien van de foto's was ik al zo enthousiast dat ik mezelf nauwelijks kon inhouden, maar ik durfde het niet te laten zien. Doesburg. Een Rijksmonument. Gebouwd in 1685. Terwijl we op het punt stonden een huis in Arnhem te bezichtigen.

Tieme was ook meteen enthousiast. Maar dan komt de echte vraag... niet of het huis mooi is, want dat was duidelijk. De vraag was de plek. Doesburg. Een stadje waar we allebei nog niet zo bekend mee waren. Willen we dat dan wel? Wonen in een stad die we nauwelijks kenden?

Maar ja.

De perfecte plek

Wat we zochten was eigenlijk heel concreet: een plek die midden tussen onze werelden lag, met een bruisend centrum. Gewoon een plek met leven op straat.

Doesburg bleek precies dat. Een Hanzestad met een markt, leuke winkels en terrassen om de hoek. Precies tussen onze werelden in, en toch een wereld op zichzelf.

Wij bellen

We belden. Er was nog maar één bezichtigingsplekje dat ze er net tussen konden schuiven. We namen het.

De bezichtiging duurde misschien een kwartier. Vijftien minuten door kamers met balken van eeuwen oud, langs die schouw, door de gangen van een huis dat het centrum van de stad al kende voordat er een centrum was. En toen stonden we buiten.

We hoefden er niet lang over na te denken. We waren allebei zo enthousiast dat de vraag eigenlijk al beantwoord was voordat we hem stelden. We gaan een bod doen.

Maar welk bod dan? En wat kunnen we eigenlijk lenen?

Dat was het moment waarop de romantiek even plaatsmaakte voor de rekenmachine. We wisten wat we voelden. We wisten alleen nog niet wat dat mocht kosten.

Het koopcontract

Het ging snel. Heel snel. Voor we er goed en wel over hadden kunnen nadenken, lag er een voorlopig koopcontract. Voorlopig, maar voor ons voelde er niets voorlopigs aan. Dit was het.

3 augustus Dan is de overdracht. Dan zijn de balken van ons, de schouw van ons, de voordeur van ons. Dan begint het echt.

Wat je hier kunt verwachten

De komende maanden neem ik je mee in alles. Hoe je kleur kiest voor een monument. Wat er gebeurt als een verbouwing net even anders loopt dan gepland en in welke winkels ik de leukste items vind.

We gaan niet voor veilig wit.

Tot 3 augustus tellen we af. We dromen, plannen, scrollen door Pinterest en veranderen elke week van gedachten over de salontafel. Dit is de fase waarin alles nog mogelijk is en eerlijk gezegd is dat voor mij het leukste van het hele proces.